Ένα μεσημέρι μέσα στον μήνα Μάρτιο συνέβη το εξής περιστατικό. Γυναίκα σταθμεύει σε παραλιακό σημείο, δίπλα σε φυλασσόμενο χώρο που ξεχειμωνιάζουν σκάφη. Εκεί γύρω βρίσκονται ο φύλακας και ο ιδιοκτήτης του χώρου και πιο πέρα άλλος ένας άγνωστος που στέκεται . Η φίλη μας κατεβαίνει για λίγο από το αυτοκίνητο της και φωτογράφησε το περιβάλλοντα χώρο. Μπαίνοντας ξανά στο αυτοκίνητό της να φύγει, συνειδητοποιεί ότι ο άγνωστος άνδρας που στεκόταν λίγο πιο κει, μπαίνει ταυτόχρονα από την πόρτα του συνοδηγού και της επιτίθεται. Η φίλη μας φωνάζοντας και ζητώντας βοήθεια, προσπάθησε να τον απωθήσει, ενώ εκείνος, μέσα στο αυτοκίνητο, επέμενε στην επίθεσή του πάρα τις αντιδράσεις της , ώσπου η φίλη μας αμυνόμενη τον δάγκωσε στο πρόσωπο και αυτός ξαφνιασμένος τράπηκε σε φυγή!!! Οι άλλοι παραβρισκόμενοι εκεί γύρω αδράνησαν και ο άγνωστος χάθηκε.
Η φίλη μας χρειάστηκε τον χρόνο της να συνέλθει από το σοκ και την αναστάτωση, γρήγορα επικοινώνησε με τους δικούς της ανθρώπους , μεταξύ των οποίων και η Παναθηναϊκή Κίνηση. Παροτρύνθηκε να καταγγείλει το περιστατικό στην Αστυνομία και το αστυνομικό τμήμα κινητοποιημένο από τον Σύλλογο, την αντιμετώπισε θετικά, την συνόδεψε σπίτι της και την επισκέφτηκε και την επόμενη να ελέγξει αν είναι καλά!!
Τις επόμενες μέρες που επικοινωνήσαμε μαζί της, αφού μας διαβεβαίωσε ότι τώρα πια είναι καλά, μας εξέφρασε και την αγωνία της για την υγεία της (δαγκωνιά στο πρόσωπο του αγνώστου) και τα τρεξίματα της για αυτό, άλλα και τους φόβους της να παραμείνει σε εξοχική κατοικία που διαμένει. Οι φίλοι της δε, βρίσκονται σε επαφή μαζί της και την εμψυχώνουν με τον τρόπο τους.
Αν και το περιστατικό μιλά από μόνο του θα ήθελα να υπογραμμίσω μερικά σημεία που θεωρώ σημαντικά για όλους.
Επίθεση μπορεί να δεχτεί κανείς και μέρα μεσημέρι και με κόσμο γύρω. Ο αιφνιδιασμός χρησιμοποιείται σαν αβαντάζ σε μία επίθεση, όμως το ίδιο συμβαίνει και με την αναπάντεχη αντεπίθεση. Ο κάθε επιτιθέμενος μπαίνει στο «προσχεδιασμένο σκηνικό» με τον ρόλο του θύτη. Οι φωνές διαμαρτυρίας και οι ικεσίες του θύματος τονώνουν αυτό τον ρόλο. Με την αναπάντεχη αντεπίθεση ο θύτης χάνει τον ρόλο του για δευτερόλεπτα, οπότε έρχεται στην θέση να ξανασχεδιάσει το σενάριο. Μια πιθανή εξέλιξη είναι να το εγκαταλείψει , όπως φαίνεται να έγινε με την φίλη μας. Δεν χρειάζεται λοιπόν κανείς να είναι master στις πολεμικές τέχνες, αρκεί εκείνη την στιγμή να βγει από τον ρόλο του θύματος και να δράσει όπως μπορεί.
Το αυτοκίνητο μας, συνήθως αποτελεί προσωπικό μας χώρο, όταν βρισκόμαστε έξω από το σπίτι μας. Η παραβίαση του αυτοκινήτου μας, με εμάς μέσα, είναι ένα γεγονός πιο αισθητό, από μία επίθεση στον δρόμο, όπου πάντα ενστικτωδώς νιώθουμε πιο εκτεθειμένοι σε κινδύνους. Η θέση του οδηγού είναι συνυφασμένη με τον έλεγχο της κατάστασης, ειδικά στο εσωτερικό του χώρο. Ο θύτης που επιλέγει να μπει στην θέση του συνοδηγού αποκτά φυσικό μειονέκτημα από τα πρώτα δευτερόλεπτά. Έχει παρατηρηθεί και σε άλλες περιπτώσεις, όπου ο έλεγχος ανακτήθηκε από τον οδηγό απέναντι σε μοναχικό εισβολέα.
Άλλο σημαντικό είναι, το υποστηρικτικό δίκτυο. Η φίλη μας σύντομα «επιστράτευσε» «χρήσιμους» φίλους. Μοιράστηκε το γεγονός μαζί τους, πράγμα που αποτελεί το ισχυρότερο φυσικό ηρεμιστικό μετά από τέτοιο σοκ.
Η καταγγελία στην Αστυνομία αμέσως μετά από ανάλογα περιστατικά συνήθως αποφεύγεται και είναι φυσικό, για κάποιον που έχει ανάγκη από ασφαλές συναισθηματικά περιβάλλον και όχι από γραφειοκρατικές υποχρεώσεις και καταθέσεις. Η φίλη μας ως έμπειρο μέλος της Παναθηναϊκής οργάνωσης γυναικών φάνηκε να έχει την ενημερότητα να καταγγείλει το γεγονός, αλλά και την θετική ανταπόκριση των Αστυνομικών τμημάτων της περιοχής. Αυτό είναι χρήσιμο όπως φάνηκε ακόμα και τις επόμενες μέρες που είναι κανείς πολύ ανήσυχος και φοβισμένος. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι δραστηριοποιείται κανείς για καιρό σε μία οργάνωση γυναικών, συζητά και δρα σε ανάλογα θέματα, είναι ικανό στα κρίσιμα δευτερόλεπτά να βοηθήσει να βγει πιο άμεσα από τον ρόλο του θύματος και να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τον εαυτό του.
Το γεγονός της παραβίασης προκαλεί για μέρες συναισθήματα που χρειάζονται φροντίδα σε συναισθηματικά ασφαλές περιβάλλον. Για παράδειγμα, ακόμα και στις περιπτώσεις διαρρήξεων στα σπίτια, παρατηρείται συνήθως παρατεταμένο αίσθημα ανασφάλειας ακόμα και αφού κάνουμε το σπίτι μας «φρούριο». Πόσο μάλλον μετά από μια προσωπική επίθεση. Κατά βάθος μετά το σοκ, αναζητάμε την ηρεμία ενός ασφαλούς καταφυγίου, που συντίθεται από εμάς, τους ανθρώπους με τους όποιους νιώθουμε ασφαλής και τον οικείο χώρο. Το συναισθηματικό «μοίρασμα» πάντα ηρεμεί και ας μοιάζει ότι λέμε τα ίδια και τα ιδία, κάθε μέρα στους ίδιους ανθρώπους. Αυτό μπορεί να εκλαμβάνεται ως παθητική στάση, αλλά μόνο παθητική δεν είναι. Η φροντίδα του συναισθηματικού εαυτού είναι βασική ανάγκη, που έχει κανείς να ανταποκριθεί απέναντι στον εαυτό του και να καλύπτει το διάστημα μετά από μία κρίση παράλληλα με την όποια δράση του. Βοηθά να ανασυγκροτείται καθημερινά και να αναδιοργανώνεται προσωπικά.
Σε ένα περιβάλλον ολοένα και πιο ανασφαλές, η προληπτική ανάπτυξη ενημερότητας για ανάλογες καταστάσεις και η κοινωνική δικτύωση φαίνεται να αποτελούν βοηθητικούς παράγοντες σε μία κρίσιμη στιγμή. Ευχαριστούμε πολύ την φίλη μας, που μας έδωσε την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουμε το περιστατικό που της συνέβη , λειτουργώντας έτσι υποστηρικτικά στην πρόληψη και αντιμετώπιση ανάλογων κρίσεων.
Η φίλη μας χρειάστηκε τον χρόνο της να συνέλθει από το σοκ και την αναστάτωση, γρήγορα επικοινώνησε με τους δικούς της ανθρώπους , μεταξύ των οποίων και η Παναθηναϊκή Κίνηση. Παροτρύνθηκε να καταγγείλει το περιστατικό στην Αστυνομία και το αστυνομικό τμήμα κινητοποιημένο από τον Σύλλογο, την αντιμετώπισε θετικά, την συνόδεψε σπίτι της και την επισκέφτηκε και την επόμενη να ελέγξει αν είναι καλά!!
Τις επόμενες μέρες που επικοινωνήσαμε μαζί της, αφού μας διαβεβαίωσε ότι τώρα πια είναι καλά, μας εξέφρασε και την αγωνία της για την υγεία της (δαγκωνιά στο πρόσωπο του αγνώστου) και τα τρεξίματα της για αυτό, άλλα και τους φόβους της να παραμείνει σε εξοχική κατοικία που διαμένει. Οι φίλοι της δε, βρίσκονται σε επαφή μαζί της και την εμψυχώνουν με τον τρόπο τους.
Αν και το περιστατικό μιλά από μόνο του θα ήθελα να υπογραμμίσω μερικά σημεία που θεωρώ σημαντικά για όλους.
Επίθεση μπορεί να δεχτεί κανείς και μέρα μεσημέρι και με κόσμο γύρω. Ο αιφνιδιασμός χρησιμοποιείται σαν αβαντάζ σε μία επίθεση, όμως το ίδιο συμβαίνει και με την αναπάντεχη αντεπίθεση. Ο κάθε επιτιθέμενος μπαίνει στο «προσχεδιασμένο σκηνικό» με τον ρόλο του θύτη. Οι φωνές διαμαρτυρίας και οι ικεσίες του θύματος τονώνουν αυτό τον ρόλο. Με την αναπάντεχη αντεπίθεση ο θύτης χάνει τον ρόλο του για δευτερόλεπτα, οπότε έρχεται στην θέση να ξανασχεδιάσει το σενάριο. Μια πιθανή εξέλιξη είναι να το εγκαταλείψει , όπως φαίνεται να έγινε με την φίλη μας. Δεν χρειάζεται λοιπόν κανείς να είναι master στις πολεμικές τέχνες, αρκεί εκείνη την στιγμή να βγει από τον ρόλο του θύματος και να δράσει όπως μπορεί.
Το αυτοκίνητο μας, συνήθως αποτελεί προσωπικό μας χώρο, όταν βρισκόμαστε έξω από το σπίτι μας. Η παραβίαση του αυτοκινήτου μας, με εμάς μέσα, είναι ένα γεγονός πιο αισθητό, από μία επίθεση στον δρόμο, όπου πάντα ενστικτωδώς νιώθουμε πιο εκτεθειμένοι σε κινδύνους. Η θέση του οδηγού είναι συνυφασμένη με τον έλεγχο της κατάστασης, ειδικά στο εσωτερικό του χώρο. Ο θύτης που επιλέγει να μπει στην θέση του συνοδηγού αποκτά φυσικό μειονέκτημα από τα πρώτα δευτερόλεπτά. Έχει παρατηρηθεί και σε άλλες περιπτώσεις, όπου ο έλεγχος ανακτήθηκε από τον οδηγό απέναντι σε μοναχικό εισβολέα.
Άλλο σημαντικό είναι, το υποστηρικτικό δίκτυο. Η φίλη μας σύντομα «επιστράτευσε» «χρήσιμους» φίλους. Μοιράστηκε το γεγονός μαζί τους, πράγμα που αποτελεί το ισχυρότερο φυσικό ηρεμιστικό μετά από τέτοιο σοκ.
Η καταγγελία στην Αστυνομία αμέσως μετά από ανάλογα περιστατικά συνήθως αποφεύγεται και είναι φυσικό, για κάποιον που έχει ανάγκη από ασφαλές συναισθηματικά περιβάλλον και όχι από γραφειοκρατικές υποχρεώσεις και καταθέσεις. Η φίλη μας ως έμπειρο μέλος της Παναθηναϊκής οργάνωσης γυναικών φάνηκε να έχει την ενημερότητα να καταγγείλει το γεγονός, αλλά και την θετική ανταπόκριση των Αστυνομικών τμημάτων της περιοχής. Αυτό είναι χρήσιμο όπως φάνηκε ακόμα και τις επόμενες μέρες που είναι κανείς πολύ ανήσυχος και φοβισμένος. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι δραστηριοποιείται κανείς για καιρό σε μία οργάνωση γυναικών, συζητά και δρα σε ανάλογα θέματα, είναι ικανό στα κρίσιμα δευτερόλεπτά να βοηθήσει να βγει πιο άμεσα από τον ρόλο του θύματος και να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τον εαυτό του.
Το γεγονός της παραβίασης προκαλεί για μέρες συναισθήματα που χρειάζονται φροντίδα σε συναισθηματικά ασφαλές περιβάλλον. Για παράδειγμα, ακόμα και στις περιπτώσεις διαρρήξεων στα σπίτια, παρατηρείται συνήθως παρατεταμένο αίσθημα ανασφάλειας ακόμα και αφού κάνουμε το σπίτι μας «φρούριο». Πόσο μάλλον μετά από μια προσωπική επίθεση. Κατά βάθος μετά το σοκ, αναζητάμε την ηρεμία ενός ασφαλούς καταφυγίου, που συντίθεται από εμάς, τους ανθρώπους με τους όποιους νιώθουμε ασφαλής και τον οικείο χώρο. Το συναισθηματικό «μοίρασμα» πάντα ηρεμεί και ας μοιάζει ότι λέμε τα ίδια και τα ιδία, κάθε μέρα στους ίδιους ανθρώπους. Αυτό μπορεί να εκλαμβάνεται ως παθητική στάση, αλλά μόνο παθητική δεν είναι. Η φροντίδα του συναισθηματικού εαυτού είναι βασική ανάγκη, που έχει κανείς να ανταποκριθεί απέναντι στον εαυτό του και να καλύπτει το διάστημα μετά από μία κρίση παράλληλα με την όποια δράση του. Βοηθά να ανασυγκροτείται καθημερινά και να αναδιοργανώνεται προσωπικά.
Σε ένα περιβάλλον ολοένα και πιο ανασφαλές, η προληπτική ανάπτυξη ενημερότητας για ανάλογες καταστάσεις και η κοινωνική δικτύωση φαίνεται να αποτελούν βοηθητικούς παράγοντες σε μία κρίσιμη στιγμή. Ευχαριστούμε πολύ την φίλη μας, που μας έδωσε την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουμε το περιστατικό που της συνέβη , λειτουργώντας έτσι υποστηρικτικά στην πρόληψη και αντιμετώπιση ανάλογων κρίσεων.
Μιχάλης Σκουλούδης
Σύμβουλος Ψυχικής Υγειάς
