Μια ανάγκη που δεν έχει την αναγνώριση που της αξίζει. Συνήθως χάνεται μεσα στις ανάγκες των ίδιων των παιδιών και της οικογενειακής ζωής. Μια ανάγκη που περιγράφεται με όνειρα, όπως να δούμε τα παιδιά μας να ΄ναι καλά. Τα όνειρα γεννιούνται στον προσωπικό κόσμο του κάθε γονιού. Τα όνειρα εκφράζουν προσωπικές ανάγκες του καθένα μας και ένα κομμάτι της ζωής μας το αφιερώνουμε να τα κάνουμε πραγματικότητα, όποια από αυτά έχουν την μεγαλύτερη σημασία μέσα μας. Μπορεί να μοιάζουν και με τα όνειρα του άλλου γονιού, πράγμα που μας φέρνει συσπειρωτική δύναμη και αισιοδοξία. Όταν μοιράζονται οι γονείς τα ίδια όνειρα για τα παιδιά τους, δεν καλύπτουν μόνο βιολογικές ανάγκες όπως είναι ευνόητο, αλλά θρέφουν τα όνειρά τους , τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους. Αυτό μπορεί να αποτελέσει είναι ένα πολύ ισχυρό συστατικό σε μία σχέση ενηλίκων. Να αισθάνεται κανείς, ότι υποστηρίζεται από τον σύντροφό του, ώστε να πραγματοποιήσει σημαντικές επιθυμίες στην ζωή.Περισσότερο δε όταν εντοπίσουν οι γονείς ότι και τα παιδιά τους αρχίζουν να έχουν τα ίδια όνειρα με αυτούς έχουμε πανηγύρια και χαρές . Οι γονείς νιώθουν, σαν κέρδισαν ένα μεγάλο στοίχημα στην ζωή τους.Συνήθως οι γονείς αισθάνονται ότι τα κάνουνε όλα για τα παιδιά. Όλα είναι ανάγκη των παιδιών? Ειδικά όταν βλέπουμε γονείς να πανηγυρίζουν για επιτεύγματα των παιδιών, περισσότερο από τα ίδια τα παιδιά ? Μήπως και τα παιδιά αμήχανα βιώνουν ένα μείγμα ικανοποίησης των δικών τους αναγκών, αλλά και του ότι κατάφεραν να καλύψουν και ανάγκες των γονιών. Χωρίς να είναι ξεκάθαρο, γιατί ακριβώς χαιρόμαστε. Και για τα δύο ίσως.Πιο καθαρά φαίνεται στους καυγάδες μεταξύ γονιών – παιδιών που βρίσκονται σε προχωρημένη εφηβεία. Όπου γονείς αισθάνονται και λένε: «Μα όλα τα κάνω για σένα», και τα παιδιά : «όχι ευχαριστώ!!! Εγώ έχω τα δικά μου θέλω».
Ακόμα πιο οδυνηρό είναι αυτό που αρκετά συχνά γίνεται σε καταστάσεις διαζυγίων. Οι ονειρικοί δεσμοί, που σε συντομία περιέγραψα πριν, έχουν γίνει εφιάλτες. Οι γονείς, με πολύ οδύνη μένουν μόνοι, με τα όνειρά του ο καθένας, να αισθάνεται ματαιωμένος , πληγωμένος, και προδομένος . Η ένταση που έχει αυτό είναι πολύ μεγάλη και μοιράζεται ανάμεσα τους με ανάλογους τρόπους. Μία από τις κορυφαίες απειλές είναι, το να σου στερήσουν τα παιδιά. Ο κάθε γονιός διεκδικεί την συνέχιση του δικαιώματός του να μεγαλώνει τα παιδιά του, σαν ένα από τα βασικότερα συστατικά της προσπάθειάς του να ξανασταθεί στα πόδια του. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι προσπαθεί να ικανοποιήσει την και γονική του ανάγκη στις νέες συνθήκες.
Μπορεί να φαντάζει εγωισμός, αλλά είναι? Μήπως είναι μια φυσική ανάγκη των ενηλίκων, που παρεξηγείται από τους ίδιους τους ενήλικες. Από την αρχή της. Η δυσκολία να αναγνωρίσουν ότι μεσα το μεγάλωμα των παιδιών καλύπτουν «νόμιμες», ενήλικες, ανθρώπινες ανάγκες. Το μεγάλωμα είναι μία διαδικασία που δίνει νόημα και δύναμη ικανής να θρέψει τα προσωπικά τους όνειρα άλλα και τους άλλους γύρω τους. Όποτε κινδυνεύει αυτή η διαδικασία , κινδυνεύουν και οι ίδιοι!
