ΜΕΡΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Όπως αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στην διακήρυξη της Βιέννης το 1993 τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα και η βία συνιστά παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων .Η βία κατά των γυναικών είναι ΕΓΚΛΗΜΑ.
Στην 4η Παγκόσμια διάσκεψη Γυναικών στο Πεκίνο το 1995 στην γνωστή ως Πλατφόρμα Δράσης του Πεκίνου στις παραγράφους 113 και 118 ως βία ορίζεται :
(παράγραφος 113) Ο όρος “βία κατά των γυναικών” περιλαμβάνει κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα η είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα τη σωματική, σεξουαλική η ψυχολογική βλάβη, η πόνο για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό η την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας είτε αυτό προκύπτει στην δημόσια είτε στην ιδιωτική ζωή
(παράγραφος 118) ” Η βία κατά των γυναικών είναι εκδήλωση των ιστορικά άνισων σχέσεων εξουσίας γυναικών και ανδρών, οι οποίες οδήγησαν στην κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και στις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών και στην παρεμπόδιση της ολοκληρωτικής προόδου των γυναικών”
Στην ιδια διάσκεψη δίδεται ο ορισμός του “σιωπηλού ” εγκλήματος του εγκλήματος “πίσω από τις κλειστές πόρτες” του “εντός του οίκου εγκλήματος” της ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΒΙΑΣ
ΩΣ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ ΟΡΙΖΕΤΑΙ : ” Κάθε σωματική,σεξουαλική η ψυχολογική βία που ασκείται σε βάρος του θύματος από τον νύν η πρώην σύζυγο η από σύντροφο η άλλα μέλη της οικογένειας”
Το ζήτημα της προόδου των δικαιωμάτων αφορά τα Ηνωμένα Εθνη από την ιδρυση κιόλας της Οργάνωσης .
Οι ανησυχητικές διαστάσεις της βίας κατά των γυναικών παγκοσμίως δεν είχαν αναγνωριστεί ρητά από τη διεθνή κοινότητα εως το 1979 όταν υιοθέτησε η Γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών τη συνθήκη για την αποβολή όλων των μορφών Διάκρισης ενάντια στις γυναίκες (cedaw) .
Μέχρι εκείνο το σημείο οι περισσότερες κυβερνήσεις έτειναν να θεωρούν τη βία ενάντια στις γυναίκες κατά ένα μέρος σαν ιδιωτικό θέμα μεταξύ των ατόμων και όχι ως ένα κυρίαρχο πρόβλημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απαιτεί την κρατική επέμβαση.
Η συνθήκη σχετικά με την Αποβολή όλων των μορφών Διάκρισης ενάντια στις Γυναίκες (cedaw) συχνά περιγράφεται ως διεθνής λογαριασμός των δικαιωμάτων για τις γυναίκες που καθορίζει ποια συμπεριφορά συνιστά διάκριση κατά των γυναικών και οργανώνει μια ημερήσια διάταξη για την εθνική δράση ούτως ώστε να πάψει να υφίσταται αυτή η διάκριση.
Η αναγκαιότητα για μια Συνθήκη για τα δικαιώματα των γυναικών προέκυψε από την πρώτη Παγκόσμια Διάσκεψη σχετικά με τις γυναίκες στην Πόλη του Μεξικού το 1975 και αποτελεί το αποκορύφωμα περισσότερων από 30 ετών εργασίας από την Επιτροπή Ηνωμένων Εθνών για την θέση των Γυναικών και των κρατών-μελών του Οργανισμού. Εως τον Μάιο του 2004 είχαν επικυρώσει τη Συνθήκη 177 κράτη-μέλη. Η συνθήκη καθορίζει τη διάκριση ενάντια στις γυναίκες όπως
“……οποιαδήποτε διάκριση,αποκλεισμό η περιορισμό που γίνονται βάσει του φύλου που έχει την επίδραση η το σκοπό η την αναγνώριση,την απόλαυση η την άσκηση από τις γυναίκες, ανεξάρτητα από την οικογενειακή κατάστασή τους, σε μια βάση της ισότητας των ανδρών και των γυναικών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών στον πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό ,πολιτιστικό αστικό η οποιοδήποτε τομέα.
Τον Σεπτέμβριο του 1992 η Επιτροπή Ηνωμένων Εθνών για την θέση της γυναίκας δημιούργησε μια ειδική ομάδα εργασίας και της έδωσε εξουσιοδότηση να συντάξει μια δήλωση σχεδίων σχετικά με την βία ενάντια στις γυναίκες.
Το επόμενο έτος, η Επιτροπή Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο ψήφισμα το 1993/46 της 3ης Μαρτίου καταδίκασε όλες τις μορφές βίας και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κατευθύνονται συγκεκριμένα ενάντια στις γυναίκες.
Την συγκεκριμένη χρονική περίοδο αρκετές χώρες έλαβαν σημαντικά μέτρα προς τη βελτίωση των νόμων τους σχετικά με τη βία ενάντια στις γυναίκες.
π.χ. Τον Ιούλιο του 1992 το Μεξικό αναθεώρησε το νόμο του για τον βιασμό, στην Αυστραλία καθιερώθηκε Εθνική επιτροπή για τη βία κατά των γυναικών με σκοπό να συντονίσει την ανάπτυξη της πολιτικής, την επιβολή νομοθεσίας, καθώς και την κοινοτική εκπαίδευση για τη βία ενάντια στις γυναίκες ενώ η κυβέρνηση του Καναδά ανήγγειλε μια νέα 4ετη πρωτοβουλία για την οικογενειακή βία .μερικές χώρες εισήγαγαν μονάδες αστυνομίας εκπαιδευμένες ειδικά για την εξέταση της συζυγικής επίθεσης που αποτελούνται μόνο από γυναίκες.
Λαμβάνοντας υπ΄οψιν την ανησυχητική αύξηση του αριθμού περιπτώσεων βίας κατά των γυναικών σε όλο τον κόσμο η Επιτροπή Ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενέκρινε ψήφισμα 1994/45 την 4η Μαρτίου 1994 με το οποίο αποφασίστηκε ο διορισμός Ειδικού Εισηγητή για την βία ενάντια στις Γυναίκες συμπεριλαμβανομένων των αιτιών και των συνεπειών της.
Ως αποτέλεσμα αυτών των βημάτων το πρόβλημα βίας κατά των γυναικών έχει επιστήσει την αυξανόμενη πολιτική προσοχή.
Η τέταρτη Παγκόσμια Διάσκεψη για τις Γυναίκες που πραγματοποιήθηκε στο Πεκίνο το 1995 επαναβεβαίωσε ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια πρέπει να χαίρουν πλήρως και ισότιμα όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών τους και ότι αυτό όχι μόνο αποτελεί προτεραιότητα των Κυβερνήσεων και των Ηνωμένων Εθνών αλλά και κρίνεται απαραίτητο για την πρόοδο των γυναικών.
Σε μια δήλωση του στην 4η Παγκόσμια Διάσκεψη σχετικά με τις γυναίκες στο Πεκίνο τον Σεπτέμβριο του 1995 ο Γενικός Γραμματέας Ηνωμένων Εθνών Βoutroς-Ghali σημείωσε οτι η βία κατά των γυναικών είναι ένα καθολικό πρόβλημα που πρέπει να καταδικαστεί παγκοσμίως ενώ παράλληλα εξέφρασε την διαπίστωση ότι η βία στην οικογένεια αυξάνεται συνεχώς.
Το πρόγραμμα δράσης που υιοθετήθηκε από την Διάσκεψη του Πεκίνου θεώρησε την έλλειψη σεβασμού των δικαιωμάτων των γυναικών ως ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως ένα από τα 12 “καθοριστικά σημεία” όπου απαιτείται δράση των κυβερνήσεων και της διεθνούς Κοινότητος” .
Στο πρόγραμμα γίνεται ΄εκκληση για την εφαρμογή όλων των συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα κυρίως την εφαρμογή της σύμβασης για την εξάλειψη όλων των μορφών των Διακρίσεων κατά των Γυναικών.
Επίσης τονίζεται η σπουδαιότητα της εξασφάλισης της ισότητας τόσο νομικά όσο και πρακτικά ,όπως και της απόκτησης της στοιχειώδους νομικής παιδείας .(βλ.Ηνωμένα εθνη (τμήμα Δημόσιας Πληροφόρηση) Πλατφόρμα Δράσης του Πεκίνου σελ.9-13)
Ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαικής Ενωσης που εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 2000 περιλαμβάνει στο κεφάλαιο με τίτλο “Ισότητα” την αρχή της Ισότητος ανδρών και γυναικών.
Ειδικότερα ορίζει ότι “Η ισότητα ανδρών και γυναικών πρέπει να εξασφαλίζεται σε όλους τους τομείς”.
Επιπλέον τον Ιούνιο του 2000 η Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία εκθέτει τις κατευθυντήριες γραμμές μιας κοινοτικής στρατηγικής (2001-2005) στον τομέα της ισότητας ανδρών και γυναικών .
Με την ανακοίνωση αυτή επιδιώκεται η θέσπιση πλαισίου δράσης στο οποίο οι κοινοτικές δράσεις στο σύνολό τους, θα ήταν δυνατό να συμβάλλουν στην επίτευξη του στόχου της εξάλειψης των ανισοτήτων και της προώθησης της ισότητας ανδρών και γυναικών.
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ Κ. ΤΑΜΠΕΚΟΥ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ-ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΘΕΙΣΑ
ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
