Σας εύχομαι καλή χρονιά, μια χρονιά με προοπτικές να μας ξυπνήσει τις πιο ανθρώπινες αξίες που είχαμε λίγο έως πολύ αμελήσει και σημαντικά υποτιμήσει.
Θα ήθελα σήμερα να σας μιλήσω με την ιδιότητά μου ως ψυχολόγος, αλλά και από την θέση μου ως υπεύθυνη των συμβουλευτικών υπηρεσιών του τμήματος ενάντια στην ενδοοικογενειακή βία του παραρτήματος Μαραθώνα της Πανελλαδικής οργάνωσης γυναικών “ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΗ“. Λίγα αλλά θέλω να πιστέυω αρκετά ενδιαφέροντα για όλους μας.
Η ενδοοικογενειακή βία δεν διακρίνει φύλο, ηλικία, καταγωγή, μορφωτικό επίπεδο. Είναι μια προσπάθεια του ατόμου να αποκτήσει τον έλεγχο κάποιου άλλου ατόμου μέσω του εκφοβισμού, της απειλής, της στέρησης, της λεκτικής και σωματικής επιθετικότητας. Το θύμα απομονώνεται από φίλους, οικογένεια, γείτονες κι έτσι χάνει όποια υποστήριξη. Με το πέρασμα του χρόνου, ο θύτης αυξάνει την χρήση και την ένταση των μεθόδων άσκησης και διατήρησης ελέγχου. Και οδηγούμαστε σε μαρτυρίες σοβαρών τραυματισμών, νοσηλείας ή/και θανάτων.
Η ενδοοικογενειακή βία στερεί από το θύμα το βασικό του δικαίωμα να έχει τον έλεγχο της ζωής του. Ζεί στην σκιά του φόβου και της απομόνωσης σε έναν χώρο που θα έπρεπε να νοίωθει ΠΑΝΤΑ και ΜΟΝΟ ασφαλές. Παλευει κάθε μέρα να προστατευσει τον εαυτό του και τα παιδιά του. Το 50-70% από αυτούς που κακοποιούν τον/την σύντροφό τους, κακοποιούν και τα παιδιά τους.
Τα παιδιά είναι 1500 φορές πιο πιθανό να κακοποιηθούν σε ένα σπίτι όπου κάποιος από τους γονείς γίνεται βίαιος με σωματικό τραυματισμό, ψυχικά τραύματα, παραμέληση. Είναι ξεκάθαρη η σχέση μεταξύ ενδοοικογενειακής βίας και νεανικής παραβατικότητας. Αυτά τα παιδιά παρουσιάζουν 6 φορές περισσότερες πιθανότητες για απόπειρα αυτοκτονίας, 24% περισσότρες πιθανότητες να ασκήσουν σεξουαλική βία και 50% να κάνουν χρήση ουσιών και να οδηγηθούν σε αλκοολισμό. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε βίαιο οικογενειακό περιβάλλον δεν χρειάζται να χειροδικήσουν πάνω τους για ναυιοθετήσουν την βίαιη και παραβατική συμπεριφορά. ΑΡΚΕΙ να είναι μάρτυρες όποιας μορφής βίας μεταξύ γονέων ή γονέων και αδερφιών τους.
ΑΣ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ!!!!!
Η υγιέστερη οδός για όλους μας είναι να στρέψουμε την προσοχή μας στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Όσοι μεγάλωσαν σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου οι γονείς αντάλλααν άσχημα λόγια μεταξύ τους, ξέρουν πολύ καλά πώς αυτό συνέβαλλε σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και άλλες δυσκολίες στους ίδιους. Οι αμφιβολίες πνίγουν ένα παιδιί που δεν αντέχει να αναρωτιέται αν θα `κληρονομήσει` αυτά τα άσχημα χαρακτηριστικά και κατά πόσο θα μπορεί να μην τα μεταφέρει στην δική του ζωή ως ενήλικας. Συχνά ακούμε παιδιά να αναρωτιόνται αν οι γονείς τους τα αγαπάνε, να ψάχνουν να βρούν τα δικά τους λάθη τα οποία προκαλούν την άσχημη συμπεριφορά των γονιών τους, κατηγορώντας τον εαυτό τους. Δεν παίζει ρόλο αν οι ερωτήσεις του παιδιού είναι παράλογες. Τα παιδιά είναι εγωκεντρικά και πρέπει να επιβιώσουν. Δεν είναι μικροί ενήλικες και δεν σκέφτονται ή αισθάνονται σαν ενήλικες. Ακόμα και οι κακοποιημένοι σύζυγοι νοιώθουν ενοχή κάποιες φορές. Τα παιδιά δεν έχουν τις άμυνες των ενηλίκων όμως.
Οι σύζυγοι και γονείς που κακοποιούν, φέρονται φρικτά και δεν το αρνείται κανείς αυτό. Αλλά είναι σημαντικό να αποφύγουμε την χρήση επιθέτων για να τους χαρακτηρίσουμε. Κάτι τέτοιο θα ενθάρρυνε την διατήρηση του συναισθήματος της οργής και δεν ωφελεί κανέναν κάτι τέτοιο. Για να `αναρρώσουμε` πρέπει να γυρίσουμε λίγο πίσω. Η συνεχής όμως αναφορά ξανανοίγει πληγές ή δημιουργεί καινούργιες και κάνει παλιές συναισθηματικές πληγές να αιμορραγούν. Τότε υφίσταται `ψυχολογική` μόλυνση. Το αποτέλεσμα ? Ψυχική και σωματική ασθένεια. Απ` την άλλη, αν κάποιος αποφασίσει να πάει μπροστά υιοθετώντας την στάση “Ό,τι συνέβη, συνέβη – αυτό ήταν τότε, αυτό είναι τώρα“, οι πληγές επουλώνονται και κλείνουν. Τα σημάδια ναί είναι εκεί ακόμα. Αλλά σιγά σιγά γίνονται όλο και πιο αχνά…γιατί το άτομο που τραυματίστηκε κάποτε, πλέον επιλέγει να προχωρήσει μπροστά γιατί συνειδητοποιεί ότι έχει ζωή. Αντί να αγωνιά, ασχολείται εντόνως με την δόμηση μιας ουσιώδους ζωής. Ελπίζοντας να έχει λύσει το ζήτημα μέσα του, ώστε να μην είναι σκληρός με κανέναν και ποτέ.
Το σπάσιμο του κύκλου είναι λόγος για εορτασμό. Δείχνει ότι υπάρχει ελπίδα και ότι η βία και η απειλή, παρ` όλο που προκαλεί φόβο, δεν μπορεί και δεν οδηγεί απαραιτήτως σε καταστροφή του ανθρωπίνου πνεύματος.
ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ !!
Το τμήμα ενάντια στην ενδοοικογενειακή βία της οργάνωσής μας λοιπόν είναι εδώ για όποιον θέλει να μιλήσει, να συμβουλευτεί, και να υποστηριχθεί από ειδικούς και άτομα που μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά είτε το θύμα, είτε τον θύτη, είτε τους σημαντικούς άλλους, είτε άτομα που γνωρίζουν περιστατικά κακοποίησης και ανησυχούν για τον συνάνθρωπό τους.
Όπως γνωρίζετε η γραμμή υποστήριξης είναι διαθέσιμη σε εσάς 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Επιπρόσθετα, μέσω της ηλεκτρονικής μας σελίδας, πέρα από τα άρθρα και τις συμβουλές των ειδικών μας που μπορείτε να βρείτε, έχουμε δημιουργήσει και το FORUM όπου μπορούν να το χρησιμοποιοήσουν όλοι όσοι έχουν κάποιες απορίες σχετικά με το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας, θύματα και θύτες, οικογένεια και φίλοι θυμάτων και θυτών. Είναι ένα ασφαλές μέρος να μιλήσετε για τις εμπειρίες σας και να αναζητήσετε ενδεχομένως υποστήριξη. Η συμμετοχή σας είναι ανώνυμη και γίνεται με πολύ απλά βήματα μετά την εγγραφή σας στην ιστοσελίδα μας.
Και θα κλείσω σήμερα λέγοντάς σας ότι τα στατιστικά στοιχεία είναι αφυπνιστικά. Τόσες πολλές γυναίκες και άνδρες κακοποιούνται και δολοφονούνται από ανθρώπους που πιστευουν ότι τους αγαπούσαν και ότι δεν θα τους πλήγωναν ποτέ. Είναι, το λιγότερο, ντροπή το γεγονός ότι πρέπει να ζούμε στον φόβο όλων αυτών που αγαπάμε όσο τίποτε άλλο από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στην ζωή.
Σας ευχαριστώ πολύ!
Ιωάννα Π.Θεοδωρακοπούλου, BA, MSc PGrD
Συμβουλευτική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Σύμβουλος Υπογονιμότητας
