6 ΜΑΡΤΙΟΥ 
της Έφης Γεωργιάδου-Βουρλιώτου
Νομικός αν. μέλος του ΔΣ του Παραρτήματος Μαραθώνα
Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο που δυστυχώς στις μέρες μας λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις παγκοσμίως .
Είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας που έχει στόχο να προκαλέσει πόνο μεταξύ των μαθητών ή των συνομηλίκων παιδιών.
Εμφανίζεται με τις μορφές του λεκτικού , κοινωνικού , σωματικού εκφοβισμού ,αλλά και και μέσω του Διαδικτύου και του
ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ( Mails ) καθώς και μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο .
Ο λεκτικός εκφοβισμός είναι η κοροϊδία και το ντρόπιασα των παιδιών στο σχολικό χώρο .
ο κοινωνικός είναι η διάδοση ψευδών, κατά κύριο λόγο,
ειδήσεων , η απομόνωση του παιδιού απο την ομάδα καθώς και η καταστροφή προσωπικών του αντικειμένων .
Ο σωματικός εκφοβισμός συνίσταται σε κτυπήματα , κλωτσιές και σπρωξίματα .
Ο σχολικός εκφοβισμός ( School bullying) πλήττει καίρια την εικόνα του παιδιού , επηρεάζει την προσωπικότητά του και τις σχολικές του επιδόσεις
και ίσως ακόμα την δια βίου ψυχολογική και συναισθηματική του διαμόρφωση.
Στην Ελλάδα έρευνες δείχνουν ότι το 10 με 15% των μαθητών πέφτουν θύματα σχολικής βίας.Τα αγόρια χρησιμοποιούν περισσότερο τη σωματική
βία σε σύγκριση με τα κορίτσια ,που επιδίδονται περισσότερο στον κοινωνικό εκφοβισμό .
Μελέτες έχουν αποδείξει ότι αποδέκτες σχολικού εκφοβισμού ,που γίνονται πιο εύκολα στόχος των άλλων, είναι κυρίως αδύναμα παιδιά ,
παιδιά που δυσκολεύονται να προστεύσουν τον εαυτό τους,παιδιά ανασφαλή,αγχώδη με λίγους ή και καθόλου φίλους .
Τα εμφανή επακόλουθα για ένα παιδί που έχει πέσει θύμα μιας επιθετικής συμπεριφοράς μπορεί να είναι η κοινωνική απομόνωση ,
η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η μη συμμετοχή στα δρώμενα του σχολείου και ο φόβος ,ως νέος πλέον στην κοινωνία , η εμφάνιση μιας
μελλοντικής κατάθλιψης.
Οι εκπαιδευτικοί λοιπόν του σύγχρονου σχολείου θα πρέπει να είναι ικανοί και να έχουν τις απαραίτητες γνώσεις για την πρόληψη και την
αντιμετώπιση του φαινομένου της σχολικής βίας, σε επίπεδο ατομικό αλλά και σε επίπεδο τάξης και σχολικής μονάδας .
Μέγιστη όμως και η ευθύνη του γονέα εκείνου με παιδί που εκδηλώνει μια επιθετική συμπεριφορά , αλλά και εκείνου του οποίου το παιδί
παρουσιάζει αδυναμία να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Απαιτείται, εν κατακλείδι, άμεση και συνεχής συνεργασία εκπαιδευτικού και γονέα και κυρίως διάλογος με το παιδί.
